Interview Laurens Vanthoor – Deel 1: "Alles moest perfect verlopen om in de F1 te geraken"

De naam Laurens Vanthoor is de laatste jaren niet meer weg te denken wanneer het gaat over de Belgische autosport. De jonge Limburger is dit jaar toe aan zijn zesde seizoen in de autosport en heeft al een opmerkelijk parcours achter zich. Momenteel maakt Vanthoor het mooie weer op de GT-scène, waar hij voor weinigen nog moet onderdoen. Autosport.be ging aan tafel zitten bij het jonge talent en had het over het verleden, heden en de toekomst. In dit eerste deel van het interview belichten we het Formule 3-hoofdstuk van zijn carrière.

Autosport.be: We keren allereerst terug naar het begin van je autosportcarrière. Nadat je diverse successen in de karting had behaald, koos je er meteen voor om in het Duitse F3 kampioenschap in actie te komen. Had je voor jezelf toen al een ideaal traject uitgestippeld en wat waren jouw drijfveren achter deze stap?

LV: In 2007, het laatste jaar dat ik karting reed, heb ik een heel zwaar ongeval gehad. Ik heb toen een stuk of zeven à acht gebroken beenderen opgelopen en ik zat vervolgens drie maanden in een rolstoel. Het is daar dat ik eigenlijk de keuze heb gemaakt om verder te gaan in de autosport en in het bijzonder de eenzitters. In mijn kartingperiode was Jan Heylen zo’n beetje mijn mentor en hij raadde mij destijds aan om meteen het Duitse Formule 3 kampioenschap te betwisten. Ik was toen zestien en alle teams die we aanspraken waren nogal pessimistisch over mijn plannen om van de karting naar de Formule 3 te gaan, wat niet echt de logische gang van zaken is. Uiteindelijk ben ik terecht gekomen bij Van Amersfoort Racing en twee weken na het tekenen van mijn contract werden zij het fabrieksteam van Volkswagen. Kris Nissen, de grote baas van Volkswagen motorsport, wou mij eigenlijk absoluut niet hebben omdat ik in zijn ogen te jong was, maar negen maanden later had ik wel een fabriekscontract op zak bij Volkswagen en meteen ook het tegendeel bewezen. De bedoeling was vervolgens om het Duitse Formule 3 kampioenschap te winnen, daarna naar het Europees kampioenschap op te stappen en dan GP2 te overwegen.

Autosport.be: Kun je vertellen hoe je terugkijkt op de episode in de Formule 3? Met de Duitse F3-titel, en een tweede plaats in de straten van Macau behaalde je je grootste successen, maar in de Euroseries F3 stagneerde je opmars een beetje.

LV: Het eerste jaar in de Euroseries met Signature was meteen een goed jaar, ik had twee sterke teamgenoten in Edoardo Mortara en Marco Wittmann. Op het einde van het seizoen kon ik mij toch altijd meten met Mortara, ik had een paar keer de pole bemachtigd en op het einde van het jaar lag ik aan de leiding in Macau toen dat de safety car uitrukte en Mortara alsnog kon winnen. Achteraf gezien was het een goed debuutjaar omdat ik in het begin wat pech heb gehad. Het tweede seizoen was het echt de bedoeling om het kampioenschap te winnen, maar toen is er van alles misgelopen. Vanaf het begin liep het niet, Kumho introduceerde nieuwe banden en het motorreglement veranderde ietwat, waardoor Mercedes sterker was dan Volkswagen, dat alles zorgde voor dat het team niet meteen erbij was. De resultaten volgden niet en het werd al snel frustrerend. Mentaal was het vrij moeilijk om de situatie te accepteren, want een tweede kans krijg je niet meer. In het midden van dat jaar is er dan ook wat wrijving ontstaan tussen mezelf en mijn ingenieur, het werd wat teveel er ontstond ruzie tussen ons beiden waardoor onze relatie verbroken werd en dat terwijl het net een van de belangrijkste relaties is in de omgeving van een piloot. Vanaf toen is het eigenlijk alleen maar meer en meer bergaf gegaan. Nogmaals, het was echt een heel slecht jaar en dat knaagde echt aan me, want ik verwachte de volgende stap te kunnen nemen en dan overkomen me allemaal zaken die eigenlijk niet zouden mogen gebeuren.

Autosport.be: Je hebt dan besloten om de eenzitters te verlaten. Als je nu bijvoorbeeld kijkt naar iemand als Robin Frijns, die tot nu toe elk jaar het kampioenschap wint waar hij aan deelneemt en dit jaar maar met grote moeite ergens een stuur kan vinden, hield je dergelijk scenario ook in je achterhoofd?

LV: Ik heb altijd geprobeerd heel eerlijk tegenover mezelf te zijn. Ik heb altijd gezegd dat als ik echt in de Formule 1 wil geraken, ik gewoon ook alles moest winnen. Dat tweede jaar in de Euroseries heb ik maar een wedstrijd gewonnen en mijn kampioenschap was zelfs slechter dan het jaar ervoor.  Het was toen dus niet het moment om te zeggen dat ik de topfavoriet ben en de stap te maken naar de volgende klasse. Door welke redenen dan ook was het een slecht jaar en waren de resultaten er gewoon niet, dan kan je altijd verder gaan en proberen GP2 te doen, daar twee miljoen uit te geven aan je eerste seizoen en waarschijnlijk het tweede jaar nog eens hetzelfde bedrag, maar dan sta je waarschijnlijk nog nergens.

Ik volg de carrière van Robin Frijns natuurlijk ook en wat hij laat zien is knap. Robin is een goed vriend van me en we zijn altijd samen gaan karten in hetzelfde team. Ofwel won ik en werd hij tweede, ofwel was de situatie omgekeerd. We waren dus heel fel aan elkaar gewaagd. Ik heb enorm veel respect voor wat hij tot nu toe gerealiseerd heeft; hij heeft nagenoeg alles gewonnen, het perfecte parcours afgelegd. Maar ik heb hem twee weken terug gesproken en hij zei me dat hij al vier maanden thuis zit niets te doen en dat is natuurlijk nooit goed voor een racer. Als ik nu terugkijk op mijn verleden dan besef ik eerlijk dat ik misschien niet goed genoeg was voor de Formule 1 of dat ik misschien niet de perfecte omstandigheden rondom me had… dat weet ik niet en dat zal ik ook nooit kunnen zeggen. De kans dat alles lukt is zo klein, het moet simpelweg perfect lopen en dan nog zijn geld en de juiste contacten een vereiste. Het was voor mij toen gewoon een te groot risico om verder te gaan. Ik race nu wel nog altijd en het is nu zelfs mijn beroep geworden, ik denk dat ik daar al heel blij mee mag zijn. Als men mij toen ik nog karting reed had gezegd dat ik zou betaald worden om te racen, dan denk ik dat iedereen daar meteen voor zou tekenen.

Hetzelfde verhaal zie ik nu ook een beetje terugkomen bij mijn broer die nu ook aan het karten is en net als mezelf van de Formule 1 droomt. Je mag die droom niet wegnemen, maar het hangt echt van zoveel zaken af en er is ook altijd wat geluk bij gemoeid. Neem nu bijvoorbeeld kerels als Nyck de Vries en Max Verstappen, daar kan je van zeggen dat ze een grote kans hebben om er te geraken omdat zij vanaf het begin over de juiste middelen en entourage beschikken. Als je er echter niet direct staat, dan moet je al echt goed zijn om jezelf te laten opmerken en bovendien al op de juiste plaats zijn. Als je goed bent, maar verder niets bijzonder dan ga je er heel moeilijk geraken, tenzij met heel veel geld natuurlijk.

Autosport.be: Na vier jaar te hebben vertoefd in de Formule 3 besloot je in de winter van 2011-12 de overstap te maken naar het GT-racen binnen de VW/Audi familie. Kan je deze carriere switch even toelichten?

LV: Op een gegeven moment is er de mogelijkheid gekomen om het GT-programma bij WRT te doen. Ik heb in mijn carrière altijd veel ondersteuning gehad van de Belgian VW Club en J.G. Mal-Voy en hij is tegelijkertijd ook de baas van de Belgian Audi Club. Ik ben dan samen met Vincent Vosse rond de tafel gaan zitten om te werken aan een programma met als bedoeling zo snel mogelijk fabriekspiloot te worden bij Audi. Het eerste jaar heb ik nog wat persoonlijke sponsoring meegebracht, maar daarnaast werd ik ook al betaald, wat natuurlijk al een heel ander verhaal is. Dit jaar heb ik een officieel fabriekscontract bij Audi te pakken en ben ik in loondienst om te racen. Ik amuseer mij nu echt met wat ik doe en ik heb alle mogelijkheden om verder te groeien binnen Audi of andere merken.


Later deze week kan u het tweede deel van ons interview met Laurens Vanthoor lezen.